Lockdown life

16 april 2020

Voor mijn verjaardag besloten we naar Kaikoura te gaan om daar walvissen te spotten. Stiekem hoopte ik een klein beetje dat we orka’s zouden zien, al wist ik heel goed dat die kans enorm klein was. Het walvis spotten deden we met Whale Watch Kaikoura. Het is een boottocht waarbij ze naar verschillende plekken varen waar vaak potvissen zitten. Na 2 uur lang de horizon bestudeerd te hebben moesten we helaas terug zonder ook maar één walvis te hebben gezien. Dit was natuurlijk een enorme teleurstelling, vooral omdat ik er zelf heel erg naar uit had gekeken. Gelukkig kregen we een groot gedeelte van onze tickets terug, maar dat nam de teleurstelling niet echt weg.

Van vreugde tot frustratie

Na ons korte verblijf in Kaikoura zijn we doorgereden richting Nelson. Hier verbleven een aantal mensen die we tijdens ons verblijf in de Eco Lodge hadden leren kennen. We besloten contact te zoeken met een van de stelletjes die we kenden en die vertelden ons dat er nog een aantal andere mensen in Nelson waren die wij ook kenden. Het leek ons leuk om met de hele groep een wandeling te gaan maken. Op de parkeerplaats bij het begin van de wandeling zagen we iedereen weer en werden er direct allemaal verhalen over de afgelopen weken gedeeld. Toen iedereen er was gingen we op pad.

Het was geen enorm verre wandeling, maar hij was was super leuk. We moesten tot onze knieën het water in om een rivier over te steken, we hebben onder een waterval gestaan en ook nog een kijkje genomen in een echt stukje regenwoud. Eenmaal terug bij de auto’s was het afscheid nemen van iedereen, maar er werd wel direct gezegd dat we zeker weten samen nog een keer een biertje zouden drinken de komende dagen.

Op de weg terug van onze wandeling roken Emma en ik iets geks, maar we konden niet goed plaatsen wat het was. Emma vond het naar versgebakken broodjes ruiken, maar dit bleek het helaas niet te zijn. Een paar minuten laten zegt Emma tegen me dat de bus geen gas meer wil geven. Geschrokken zetten we de bus langs de kant van de weg en vragen we ons af wat er aan de hand is. Er kwam aardig wat witte rook onder de motorkap vandaan en dat leek ons allebei niet een heel goed teken. Na een aantal telefoontjes kon ik het nummer van een sleepbedrijf krijgen en stond de auto binnen een kwartier op een berger.

"We have assessed the van, it’s dead."

Van kwaad naar erger

We laten de bus bij een garage afzetten en laten hem daar een nacht staan omdat de garage al dicht is. De volgende ochtend gingen we oprijd op weg naar de garage om verhaal te doen van wat ons was gebeurd. Gelukkig was het niet heel druk bij de garage en hadden ze die middag wel tijd om er een kijkje naar te nemen. We hadden net besloten even wat te gaan drinken in een café toen ik een sms’je kreeg met de exacte woorden: “We have assessed the van, it’s dead.”. Hier schrok ik nogal van dus besloot ik hem direct op te bellen met wat er aan de hand was. Het was allemaal nog erger dan we in eerste instantie dachten dus zijn we direct naar de garage gegaan om alles aan te horen. Ik ben geen monteur, dus ik heb geen idee of wat hier staat zou kunnen kloppen, maar ze vertelden ons dat waarschijnlijk de koppakking geploft is en daardoor de motor oververhit raakte en daardoor weer de radiator er mee stopte en alle koelvloeistof is verloren. In andere woorden, de motor was volledig kaduuk, kapoet, niet meer te maken. Het zou ons een dikke $5000,- kosten om er een andere motor in te laten zetten. We wisten al vrij snel dat dit het niet waard zou zijn, dus moesten we nadenken over andere opties.

Alles op slot

Nadat we alles van de monteur te horen hebben gekregen krijgen we nog een fantastische mededeling. Ons verblijf in Nelson werd nog iets langer, omdat zojuist voor heel Nieuw Zeeland een volledige lockdown is aangekondigd. Dit betekent dat we minstens vier weken vast zitten op één plek. Lekkere timing zullen we maar zeggen. De monteur vertelt ons dat ze waarschijnlijk de volledige lockdown dicht gaan, en dat daarom onze bus prima voor de deur kon blijven staan. We gaan terug naar het hostel waar de afgelopen nacht ook al hadden verbleven en besluiten direct maar voor de volledige vier weken een kamer te reserveren. Dit was helaas wel een vier persoons slaapzaal, maar dat was dan niet anders.

Na een aantal dagen werd het duidelijk dat de mensen die op dat moment in het hostel verblijven ook allemaal de opsluiting daar uitzitten. Emma en ik hebben het geluk dat er niemand anders in onze kamer is, dus we hebben zowaar een privé kamer. We gooien twee matrassen op de grond en hebben een heus tweepersoons bed.

Ons tweede huis

Na een dikke week besloten we dat we op zoek moesten naar een nieuwe bus. Met de pech van het kapot gaan van onze bus kwam het ‘geluk’ van de lockdown. Veel reizigers wilden met alle ellende op de wereld graag terug naar huis, waardoor ze vaak snel van hun vervoer af moeten. Dit kwam voor ons goed uit omdat ons budget voor een nieuwe bus niet heel hoog was. We zagen een mooie bus voorbij komen op Facebook en besluiten een kijkje te nemen. We spreken af met de verkopers van de bus en houden netjes onze afstand en zorgen dat we geen fysiek contact met elkaar hebben. Na een kort gesprek is het tijd voor ons om een proefritje te maken. Dit was even wennen omdat de bus handgeschakeld is en we al bijna een half jaar niks anders dan automaat rijden. Ik had zelf direct al een veel beter gevoel bij deze bus dan bij de vorige, dus besluiten we hem over te nemen. Gelukkig was het stel dat ons de bus verkocht ook Nederlands dus konden we gemakkelijk via internetbankieren betalen.

Verdeelde meningen

De lockdown is op het moment dat ik dit schrijf nog in volle gang, maar we hebben er toch al bijna drie weken op zitten. Inmiddels is iedereen in het hostel al dikke vrienden en word er binnen de hekken al van alles ondernomen. We krijgen via social media heel veel mee over de corona-crisis en daarbij komen ook vaak negatieve reacties van Nieuw Zeelandse inwoners. Veel mensen lijken een negatief beeld te hebben van de huidige generatie backpackers en vinden dat wij ons niet aan de regels houden en de dingen allemaal niet zo serieus nemen. Helaas zijn en een paar gevallen geweest waarbij backpackers inderdaad niet een goed voorbeeld hebben gegeven, maar bij ons lijkt iedereen zich goed bewust van de situatie en houd iedereen zich zo goed mogelijk aan alle maatregelen. Veel mensen begrijpen niet dat een lockdown vanuit een hostel ook een hele andere situatie is dan opgesloten zitten in je eigen huis. Wij moeten het doen met de spullen die we mee namen in onze backpacks. Ons is verteld dat we met alle gasten in ons hostel een “isolated unit’ zijn, en dus binnen deze groep moeten blijven en alleen naar buiten kunnen om boodschappen te doen of om hard te lopen en te wandelen.

Lockdown adventures

Vandaag hebben we te horen gekregen dat we waarschijnlijk na lockdown level 4 naar level 3 gaan, wat betekend dat er voor ons niet heel veel veranderd. We denken dat we nog wel een aantal weken in dit hostel zitten. Ondanks dat we niet in ons eigen huis zijn en niet het echte thuis zijn gevoel hebben, hebben wij wel weer veel mensen om ons heen. Er is dus meestal wel iets te doen of te beleven. We hebben al een wijnproeverij gedaan, een Lord of the Rings marathon, meerdere groepsmaaltijden en nog veel meer. We proberen de verveling dus in ieder geval zo veel mogelijk tegen te gaan. Voor overmorgen staat er een levend Cluedo spel op de planning, dus we kunnen er nog wel even tegen aan.

Ik hoop dat iedereen deze vreemde tijden gezond doorkomt en er het beste van maakt.

Profielfoto
Geschreven door Marvin 16 april 2020 | 22:06

Reacties:

7 reacties op “Lockdown life”

  1. Bert Ham schreef:

    Heel vreemd om in een lockdown te moeten zitten afwachten. Maar met geduld en goede moet komt het wel goed. Hier is het niet veel anders hoor. Veel plezier en een mooi avontuur zal het zijn en dit hoort ook bij het verhaal.

  2. Dewi schreef:

    Ik mis jullie ♡

  3. Clifford schreef:

    Wat een toestand 🛺

  4. Anoniem schreef:

    Gert & Wilma Jeths
    Mooi en spannend verhaal los van de ellende van de bus we lezen het met grote aandacht en zijn toch wel een tikkeltje jaloers op jullie prachtige avontuur. Veel groeten van ons en zien uit naar jullie volgende verhaal.

  5. Jan schreef:

    Wel een hele toestand om het daar te beleven . Aan de andere kant vergeet je ook dit nooit weer. Succes komende weken.

  6. Anoniem schreef:

    Mooi verhaal! Geniet er nog even van!

  7. Opa en Oma Ham schreef:

    We zijn weer helemaal op de hoogte
    en leuk dat jullie ondanks de lockdown
    je toch goed vermaken en plezier hebben
    Het is te hopen dat jullie met de nieuwe bus,
    nog veel veilige km mag maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.